امیدم
اینگونه نیست که رفته باشی و برایت بنویسم تا بازگردی. تنها بی توجهی کوچکی تو را از من گرفت. اینکه از جایی فراموش کردم صبح ها در آینه به تو سلام کنم، اینکه فراموش کردم که گاهی دست به کاری زنم تا لبخند بر لبانت بنشیند، فراموش کردم شب ها مواظب باشم سرما نخوری... کم کم خسته و رنجور شدی عزیز... کمتر خندیدی و بیشتر گریستی.
امیدم
قول می دهم تیمارت کنم تا دوباره جان بگیری. قول می دهم پاره کنم همه ی کاغذ های "ولش کن" "مهم نیست" "که چه بشود" را. تنها بمان برایم.

پ.ن. نوشتن از "امید" کافی نیست. باید با "امید" زندگی کرد.

یحیی بن معاذ را گفتند: "دوست، روی به دوست آرد؟"
گفت: "و خود دوست، روی از دوست بگرداند؟"

پ.ن.1. نمی دانم از کدام کتاب یادداشت کرده ام. ببخشید.
پ.ن.2. مصراعی که در عنوان آمده از "واله ی هروی" است.

نقطه ی آغاز نوشته هایم را گم کرده ام و در جستجوی یافتنش از اعماق دلم عبور می کنم. جایی که ساکت و دست نخورده مانده است که اگر روحم طغیان کند سنگ های زندگی بر هم سوار نمی شوند و من هنوز زندگی می کنم با خنده ها و گریه هایم. شاید نطقه ی آغاز باید خود زندگی باشد تا بتوان به نقطه ی پایان رسید. و چه آرام خواهم مرد اگر بدانم آرام زیسته ام و ...
کلمات حقیرند برای بیان ناگفته های روحم و روحم نمی داند من از جانش چه می خواهم. و هر لحظه پشیمان می شوم از نوشتن که نوشتن کار من نیست. من همیشه شنوای خوبی بودم اما گفتن شغل من نیست. کار من نگاه کردن است و لبخند زدن به همه ی آنچه که می بینم که من نقطه ی پایانم را با هیچ چیز عوض نمی کنم و....

شهریور 1388

دیشب دستم را زده بودم زیر چانه ام و گویی از دور خودم را تماشا می کردم. نشسته بودم و منتظر تا ببینم رامکی که آن طرف نشسته رو به رویم چه می کند. نشسته بودم و زیر لب نامش را صدا می کردم که شاید سری بلند کند و مرا ببیند. منتظر بودم ببینم چه می کند. با گچی که کنارم بود خطی کشیده بودم و منتظر بودم ببینم کدام طرف خط می نشیند. کلاسیک ها یا رمانتیک ها؟ و چه قدر خنده ام گرفته بود از تازگی این جدال قدیمی. اما رامک آرام نشسته بود رو به رویم درست وسط خط. سر که بلند کرد و چشم در چشمانم که دوخت دیدم تیغه ی بینی اش همان خطی است که کشیده ام. نه دیگر می گریست و نه می خندید. در چشمانم خیره شده بود بی پروا. از همان نگاه ها که یعنی خوب تماشا کن. مبادا یادت برود کجا نشسته ام. که یعنی مرا ببین که همه ی دو دو تاهایت را ریخته ام بهم. خوب که نگاهش کردم پوزخندی بر لبش بود یا زهرخندی شاید. دیگر نامش نبود که زمزمه می کردم. مدام می خواندم "اَلاَمان... الامان از آنجایی که نشسته است."

دو نمونه تعهدنامه ی دانشجویی در آستانه ی کنکور کارشناسی ارشد:

"نامردم اگه تا دوشنبه 88.10.7 که از خونه میام، کتاب ... تموم نشده باشد. (یا کل کتاب رو بخونم یا تا نصفه رو هم بخونم هم فیش بنویسم.) ایشالا!"

"نامردم اگه این هفته و هفته ی بعد روزی 100 صفحه نخونم، خاک بر سرم اگه نخونم. البته توجه کن که من آزادم قبول شم کارم درست می شه!!!!! می دونی که؟
حقوقی: اینجانب... فرزند... شماره دانشجویی ...83214 متعهد می شوم ذیل عقد لازم واجب که وظیفه ی خودمو انجام بدم."

امروز موعد سر رسید این دو تعهدنامه بود و من دارم به جریمه ای فکر می کنم که می خواهم برایشان در نظر بگیرم.

در اعماق دلم جایی هست که سرشار از دلواپسی است. کلاس را تاب نمی آورم. اجازه می گیرم و خیلی زود کلاس را ترک می کنم. استاد فقط لبخند می زند.
در کتابخانه نشسته ام و به جای هر مطلبی رمان می خوانم. یک موسیقی آرام هم در گوشم زمزمه می کند اما این داستان با آن اسم شخصیت هایش...
دوست دوران دبیرستانم است که روبه رویم نشسته و نگاهش که با نگاهم تلاقی می کند لبخند می زند و می گوید: "خوشحال باش دوستم."
دوست دیگری کنارم نشسته است و درس می خواند. ناگهان بی مقدمه می گوید: "اصلا چرا ما با هم مثل قدیم ها حرف نمی زنیم؟ خیلی وقته یک گپ طولانی نداشتیم..."
دوستی دور و مجازی که تنها یکبار دیدمش، آن هم چند ماه پیش و اینک چند روزی است عروس شده و دو ماهی می شود خبری از من ندارد و آدرس اینجا را هم ندارد، sms می زند که: "کجایی خانوم؟"
چند تا sms مهربان از دوستی دیگر...
در کتابخانه که باز می شود، دوست دیگری کتابم را برایم می آورد که همکلاسی مان همه ی درس های استاد را برایم در آن نوشته است...

پ.ن. من درمانده ام در آنچه به آن وظیفه ی دوستی می گویند... من حتی درمانده ام در جواب دادن به sms ها و نامه ها و تلفن ها...

شاید بی ربط به یلدا اما:

به تو حاصلی ندارد غم روزگار گفتن
که شبی نخفته باشی به درازنای سالی

چهار سال دارم که نیمه شب بیدار می شوم و گرسنه ام. روی تخت نشسته ام که مامان برایم تخم مرغ عسلی می آورد. در یک نعلبکی سفید با حاشیه های سبز. با قاشق چای خوری تخم مرغ را دهانم می گذارد. درست است که نصفه شب است اما نمک را هم فراموش نکرده است.

خاطره ی ساده ایست اما من هنوز هم با یادآوری اش دلم تخم مرغ می خواهد. و یک لبخند گوشه ی لبم می نشیند. بعضی خاطره ها هیچ گاه پیر نمی شوند.

پ.ن. نظرات پست قبل را هم جواب دادم.

کاری به قانون و شرع و عرف ندارم. من دلم برای صدای "آمین" مردان عرب که بعد از "... و لا الضالین" در مسجدالنبی می پیچد تنگ است.

استاد می گوید: "اگر می بینید من این درس را برداشته ام برای این است که دوستتان دارم." و من آن زمان در جزوه ام می نویسم

و قد یوذی من المقة الحبیب

پ.ن.1. معنی مصراع "(چه بسا معشوق) از عشق عاشق آزار می بیند.
پ.ن.2. مصراع از متنبی است اما مصراع اولش را حفظ نیستم و فقط می دانم که در جلد اول دیوانش آمده است.