یکصد و هشتاد و هفت
همیشه بهترین ِ من
همیشگی ترین ِ من
چگونه می توانم از تو بگذرم؟
چگونه از تو بگذرم؟
تویی که لحظه لحظه مهربانی ِ خیال ِ تو
تمام ِ هستش ِ مرا،
خلاصه کرده است
تو ای شکوه ِ آخرین کلام ِ خواستن
همیشه مهربان ترین ِ
من
تو مثل ِ اولین سکوت ِ عاشقانه پاک و ساده ای
هنوز هم
چگونه می توانم از تو بگذرم
چگونه از تو بگذرم
نمی توانم....
آه
نمی توانم از تو بگذرم
دیدمش آخر به کوری چشم ِ من، آبستن ِ من کوری ِ چشم ِ مرا، آبستن از اهریمن ِ من
بچه دیوی خود همی فردا برآرد شیون ِ من سرگذارد خواب را، بر دامن سیمین تن ِ من
هر دم از دیدار ِ او
تابنده گردد، آذر ِ من
وای بر من
وای بر من
راستی را
وای بر من
این همان سیمین بَرَستم
این همان زیبنده ماه است
این همان افسونگرَستم
این همان گل
این همان می
این همان شوخ است، کآتش ریخت بر بام و
بر ِ من
وای بر من
وای بر من
آتشم بر جان زدی
بر جان زدی
جانت نبخشم
پیش یزدان گریم و در پیش یزدانت نبخشم
سوختی جان و تنم، زین گونه آسانت نبخشم
گر ببخشم هر گناهی را، گناهانت نبخشم
داوری ها را چه خواهی گفت، پیش ِ داور ِ
من
وای بر من
وای بر من
گفتمت دیگر نبینم
باز دیدم
باز دیدم
در دو چشم ِ دلفریبت،
عشق دیدم
ناز دیدم
قامت ِ طناز دیدم
گونه ی غماز دیدم
برگ ِ گل دیدم
میان ِ برگ ِ گل شیراز دیدم
دیدم آن بیدی که هر روز آمدی آنجا بر ِ
من
وای بر من
وای
بر من
خواستم پیش آیم و لعل گوهربارت ببوسم
نرگس ِ مستت ببوسم
چشم ِ شهلایت ببوسم
طره ی
پیچنده و جعد ِ فسونکارت ببوسم
چون دگرباران که بوسیدم
دگربارت ببوسم
دل تپیدن کرد و جان پر زد که در پایت
درافتد بال بگشاید ز تیر ِ چشم ِ شهلایت درافتد
دام را در طره ی زلف سمن سایت درافتد در میان ِ آتش از رخسار زیبایت درافتد
عقل آواز داد
که ای نادان
چه می سوزی پر من؟
وای بر من
او دگر یار ِ تو نی
یار ِ تو نی
با دیگران شد
شمع ِ بزم ِ ناکسان
خصم ِ تن ی دانشوران شد
مست شد
دیوانه شد
هم خوابه ی افسونگران شد
گوهرش والا نبود از گوهری ها
دل
گران شد در کف ِ دیوان ِ مست افتاد آخر، گوهر ِ
من
وای بر من
وای بر من
خسته من
رنجور من
بیمار من
بی بال و پر من
تا سحر بیدار من
همدرد ِ مرغان ِ سحر من
پرشکسته من
بلاکِش من
به شیدایی شُمر من
سوخته من
کوفته من
کُشته من
اخترشمر من
دشمنی ها کرد با من
طالع ِ من، اختر ِ من
وای بر من
وای بر من
شکر لله، چشم ِ من روشن، ز دیوان بار
داری
بار داری، گوهر و گل داری و گلزار داری
باده داری، عشق داری
دلبر ِ عیار داری، ماه داری
سرو داری
سرو ِ خوش رفتار داری
پیش ِ من زینسان میا، زیرا که سوزی اخگر
ِ من
وای بر من
وای بر من
ای درخت ِ بارور! بار آوری، بار ِ تو
نازم قامت سرو ِ تو و رخسار خونبار ِ تو نازم
چشم ِ عیار ِ تو و عهد ِ تو و کار ِ تو
نازم زین همه بی شرمی ِ رخسار و دیدار ِ تو
نازم
اینچنین گردن مکش، شرمنده بگذر از بر ِ
من
یاد باد آن شب که نام از دختر ِ آینده
گفتی سر به سوی آسمان ها کردی و با خنده گفتی
گر به یادت هست، نام کوکبی تابنده گفتی خود "ثریا" گفتی و خوش گفتی و
زیبنده گفتی
وای بر من
وای بر من
سنگ ِ جفا بر لانه ی دلشانه زن بر زلف ِ او آتش فشان کاشانه ی دلناز ِ او کش تا کشد آتش سر از ویرانه ی دلمهد ِ او جنبان که بجنبانی بنای خانه ی دلگاهش از شادی بلرزان تا بلرزد پیکر ِ من وای بر من وای بر من
ای بد آیین! خانه ی عشق تو ویران ِ تو
گردد کودک ِ آینده ی تو، دشمن ِ جان ِ تو
گردد
کشت ِ پیمان ِ تو ام، خصم ِ تو، پیمان ِ
تو گردد هرشب از اشک تو، گوهرریز دامان تو گردد
تا گوهر ریزد به رنج و درد ِ تو، چشم
ِ تر ِ من
وای بر من
وای بر من
زین سفر گر بازگردم
دست دلداری بگیرم
کوری ِ چشم ِ تو را
شادی کنان یاری بگیرم
دختر ِ شیرین لب و زیبنده رخساری بگیرم
ماهرویی گیرم و شوخ فسونکاری بگیرم
تا بگویی بار ِ دیگر:
خاک
ِ عالم بر سر ِ من!
وای
بر من
وای بر من
پ.ن. همین شعریست که گفته بودم کاملش را می گذارم. شاعرش را نمی دانم کیست فقط می دانم داستانی واقعی پشت شعر است. ماجرای عشق استادی به دانشجویش.
اینجا مینویسم به خاطر نوشتن داستانی که سخته نوشتنش و احتمالا هرچی جلوتر میره، نوشتنش سختتر هم میشه