هزار بادۀ ناخورده در رگ تاک است

نه اینکه گمان کنید خاطرات مادربزرگ آزارم می دهد یا اینکه خندیدن یادم رفته است یا دیگر زندگی را دوست ندارم یا به هزار درد و مرض دیگر گرفتارم. نه! من فقط دلم می خواهد یک بار دیگر در خانه اش را که باز می کنم به جای سلام، اول بگویم: "پری جان؟" و بشنوم که می گوید "جانم؟" که من همه ی عمرم چنین کرده ام. هنوز زبان باز نکرده بودم و هنوز درست راه نمی رفتم که از طبقه ی بالا صدایش می کردم "پَ پَر؟"

منصفانه نیست مادربزرگ آدم صبح خوشگل کند که برود مهمانی و بعد دیگر برنگردد. تنها به خاطر خیابان و ماشین و سرعت... 

منصفانه نیست پدربزرگ آدم بزند بر سرش که "زن! من به تو گفتم بذار برسونمت!" و مادربزرگ آن موقع جواب داده باشد که "تا این باقالی را پاک کنی من برگشتم" و بر نگشته باشد...