آدم ها حق دارند غر بزنند. آدم ها حق دارند برای دوستانشان بیشتر غر بزنند. آدم ها باید سرشان را بگذارند روی پای دوستشان زار بزنند. آدم ها باید گاهی که کلافه می شوند بروند و جایی سرشان را به سنگ بزنند.
اما
آدم ها باید مواظب باشند که آن سنگ صبورشان خودش ترک برنداشته باشد. سنگ ترک برداشته سر آدمی را که شکست، خودش هم می شکند. سنگ شکسته لبه های تیزی دارد که دست و پا را هم از زخم بی نصیب نمی گذارد.
آدم ها باید مواظب باشند غرهایشان بوی نا ندهد. درد ِ دلشان هم باید طراوت داشته باشد. درد تکراری را با جملات تکراری، تکرار نکنید.
آدم ها باید یاد بگیرند که گاهی در جواب "خوبی؟" بگوید "بله. خوبم" و جواب همیشگی شان "ای. بد نیستم" یا "از تو چه پنهون خوب نیستم" نباشد.
آدم ها باید بدانند که جواب "دوستم داری؟" اگر "بله" باشد به این معنا نیست که جواب "از من دلخوری؟"، "خیر" است. سوالی را بپرسید که باید. اینها با هم فرق دارند.
آدم ها بدانید طرف مقابلتان در هر جایگاهی که هست "ظرفیت مشخصی" دارد. لبریزش نکنید.
آدم ها که اینجا را می خوانید من که لبریز بشوم جل و پلاسم را جمع می کنم می روم. می روم درون غاری که دیگر دستتان به من نمی رسد که حتی توضیحی بخواهید.