با همکلاسی‌ها قرار می‌گذاریم غیبت کنیم... کلاس‌های صبح را نرویم، همه با هم یادمان برود کارمان را تحویل دهیم... در آخر همدیگر را نگاه می‌کنیم و می‌گوییم «ولی کلاس عصر را برویم».

همه‌مان قبل از کلاس می‌گوییم که دلمان چای و خواب و استراحت می‌خواهد، اما بعد از کلاس وجدی در پاهایمان هست که می‌گوییم بیایید فلان مسیر را پیاده برویم.