یک دم، فقط یک دم، حی می‌کنی که در این دنیا
تنهایی و برای همیشه تنها باقی خواهی ماند.*


دوازده سطر نوشته بودم از حفره‌ای در قلبم، که کمتر کسی ازش خبر دارد، یا می‌توانم بگویم هیچ کس واقعا ازش خبر ندارد. شاید چند تن از دوستانم چیزکی درباره‌اش بدانند. هر دوازده سطر را پاک کردم و به جایش از چند صفحه‌ از کتابی عکس گرفته‌ام تا شما هم بخوانید. اینکه چرا این مقاله هم بماند لابه‌لای کلمات همان دوازده سطر.

مقالۀ «چمدان گمشدۀ والتر بنیامین» از کتاب «تا روشنایی بنویس» تالیف احمد اخوت: (+)


* این جمله هم در آغاز همیم مقاله از والتر بنیامین نقل شده است.