و رجلاي ریحٌ تجوب القفار (2)
بالاخره یک جایی باید اعتراف کنم که استاد وقت تلف کردنم.
+ نوشته شده در یکشنبه ششم فروردین ۱۳۹۶ ساعت 0:52 توسط رامک
|
اینجا مینویسم به خاطر نوشتن داستانی که سخته نوشتنش و احتمالا هرچی جلوتر میره، نوشتنش سختتر هم میشهپس باد همه چیز را با خود نخواهد برد
پیوندهای روزانه
نوشتههای پیشین
- خرداد ۱۳۹۸
- فروردین ۱۳۹۶
- بهمن ۱۳۹۵
- آذر ۱۳۹۵
- آبان ۱۳۹۵
- مرداد ۱۳۹۵
- اردیبهشت ۱۳۹۴
- فروردین ۱۳۹۴
- اسفند ۱۳۹۳
- بهمن ۱۳۹۳
- دی ۱۳۹۳
- آذر ۱۳۹۳
- آبان ۱۳۹۳
- مهر ۱۳۹۳
- شهریور ۱۳۹۳
- مرداد ۱۳۹۳
- تیر ۱۳۹۳
- خرداد ۱۳۹۳
- اردیبهشت ۱۳۹۳
- فروردین ۱۳۹۳
- اسفند ۱۳۹۲
- بهمن ۱۳۹۲
- دی ۱۳۹۲
- آذر ۱۳۹۲
- آبان ۱۳۹۲
- مهر ۱۳۹۲
- شهریور ۱۳۹۲
- مرداد ۱۳۹۲
- تیر ۱۳۹۲
- خرداد ۱۳۹۲
- اردیبهشت ۱۳۹۲
- فروردین ۱۳۹۲
- اسفند ۱۳۹۱
- بهمن ۱۳۹۱
- دی ۱۳۹۱
- آذر ۱۳۹۱
- آرشيو
آرشیو موضوعی
- کلّ شیء یمکن إخفاؤه، إلّا ...
- فرسائل هي الأرض المثالیة...
- روان زن همچون میدان نبرد
- تصویرها و زندگی میخی
- شعر و ادبیات فارسی
- خمار صد شبه دارم
- شعر و ادب عربی
- از زبانهای دیگر
- کودکی که منم
- فتوای شیخ ما
- تذکر خواجۀ ما
- از معلم بودن
- کتاب خوانی
- کمی حرف
- موسیقی
- از کتابها
- جملات
- باقی
- گودر
- مرا تبار خونی گلها به زیستن متعهد کرده است
- چند شب که بخوابیم زمین میشکفد
- علی دفتر، سأجمعُ کلَّ تاریخي
- ده شب در اسپانیا
- چه آرام و پر غرور گذر داشت...
- عیناک مثل اللیلة الماطره
- بر شانۀ من کبوتری است...
- روی طاقهشال کهنۀ مرداب...
- فکرم به همه جهان بگردید...
- تأملات و تحملات
- و رجلاي ریحٌ تجوب القفار