یکصد و پنجاه و درد

.... دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نام هایشان
جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
                                            درد می کند
من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
                                      درد می کند
... دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟
این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه ی لجوج
... درد٬ حرف نیست
درد٬ نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟

قیصر امین پور                               

 

یکصد و پنجاه و دو

یکصد و پنجاه و یک

 آه

اى جانيان لحظه عصيان

                             _رفاقتى!

در من نمانده است نه صبرى، نه طاقتى....

                                

                                                        حميد مصدق

یکصد و پنجاه

نه یک بار٬ نه دو بار٬ صد بار دیگر هم که بپرسی: "رامک! از ونوس چه خبر؟ حالش خوبه؟" نمی توانم بگویم که: سرطان دارد... چند ماه است...

یکصد و چهل و نه

اینجا روزگار آرامی است با طعم لواشک و تمر هندی. صدای پیانو و تصویر "روزی روزگاری" و شعرهای مولانا و خاقانی و "مناظره" طنز این روزهایم است.

پ.ن. مادر پسرک هفت ماه است که پسرک دیگری در خودش دارد اما می خواهد پس از امتحانات پسرک به او بگوید. اینجوری یک ماه بعدش٬ بردری که پسرک خواسته بود یک ماه به دنیا می آید.

یکصد و چهل و هشت

حال و هوای این روزها...

یکصد و چهل و هفت

پسرک به مادرش گفته:

برایم برادری بیاور که قدش از من بلندتر نباشه. خودش از من خوشگل تر نباشه. اسمش از من مهمتر نباشه... خیلی هم طول نکشه ها! یکی- دو ماه بیشتر حوصله ندارم صبر کنم....

یکصد و چهل و شش

عاشق مشوید اگر توانید
تا در غم عاشقی نمانید
این عشق به اختیارٍ کس نیست
دانم که همین قَدَر بدانید
هرگز مبرید نام ِ عاشق
تا دفتر ِ عشق برنخوانید
آب رخ ِ عاشقان مریزید
تا آب ز چشم ِ خود نرانید
معشوقه رضای کس نجوید
هر چند زدیده خون چکانید
این است رضای او که اکنون
بر روی ِ زمین یکی نمانید
این است سخن که گفته آمد
گر نیست درست٬ بر مخوانید
این است نصیحت ِ سنائی
عاشق مشوید اگر توانید

پ.ن. از این قشنگ تر نمی شد که کسی با جستجوی "بستنی رامک" برسد اینجا!

یکصد و چهل و پنج

یک s.m.s:

پرنده لب تنگ ماهی نشسته بود و به ماهی نگاه کرد و گفت:
تو که سقف قفست شکسته چرا پرواز نمی کنی؟

یکصد و چهل و چهار

عزیزی که در گوگل جستجو کرده ای: رامک + نامه های من  می گفتی من خودم دو دستی آدرس وبلاگ را تقدیمت می کردم. دیگه جستجو برای چی؟

پ.ن. شما که فکر نمی کنید کار کپی من تمام شده باشه؟